Θεματικές ενότητες

Συμβουλευτική διαζυγίου - Συμβουλευτική Υποστήριξη Παιδιών Διαζευγμένων Γονέων

Ευρετήριο Άρθρου

Β. Συμβουλευτική Υποστήριξη Παιδιών Διαζευγμένων Γονέων

Με βάση τη σχετική διεθνή και ελληνική βιβλιογραφία, αναφέρονται συνοπτικά στη συνέχεια ορισμένες βασικές κατευθύνσεις συμβουλευτι­κής υποστήριξης για τη διευκόλυνση της προσαρμογής των παιδιών μετά το χωρισμό των γονέων.

Είναι σημαντικό οι ΓΟΝΕΙΣ:

  1. Να ενημερώνουν τα παιδιά για το χωρισμό όταν έχουν πά­ρει την τελική απόφαση, με άμεσο τρόπο, ανάλογα με την ηλικία τους.
  2. Να προσπαθήσει ο κάθε γονέας να αποφύγει τις κατηγορίες για τον άλλο γονέα.
  3. Να διαβεβαιώνουν συχνά τα παιδιά ότι δεν είναι αυτά "υπεύ­θυνα" για τα προβλήματα της σχέσης των γονέων τους και ότι δεν μπο­ρούν να κάνουν τίποτα για να συμφιλιώσουν τους γονείς τους.
  4. Να αποφεύγουν τις προσπάθειες εμπλοκής των παιδιών στις συγκρούσεις τους.
  5. Να ενθαρρύνουν τα παιδιά να κάνουν ερωτήσεις και να εκ­φράζουν τις απορίες και τα συναισθήματά τους.
  6. Να δείχνουν κατανόηση και αποδοχή για τα συναισθήματα των παιδιών σε μια δύσκολη φάση της ζωής τους.
  7. Να διατηρείται η σταθερότητα του περιβάλλοντος (με τις κατάλληλες αλλαγές).
  8. Να διατηρούνται τα όρια, οι κανόνες πειθαρχίας και συμπεριφοράς.
  9. Να έχουν προοδευτικά τις ίδιες απαιτήσεις και προσδοκίες από τα παιδιά.
  10. Να υπάρχουν κατάλληλα υποστηρικτικά δίκτυα (φίλοι, συγγενείς των γονιών).
  11. Να δείχνουν στα παιδιά με διαφορετικούς τρόπους τη φροντίδα, την έννοια και την αγάπη τους.
  12. Να ενθαρρύνονται τα παιδιά να έχουν θετικές σχέσεις και ποιοτική ε­πικοινωνία και με τους δύο γονείς (Χατζηχρήστου, 2005).
  13. Να γνωρίζουν τις "φυσιολογικές"-"αναμενόμενες" αντιδράσεις των παιδιών σε σχέση με το διαζύγιο.
  14. Να ενημερώνουν τους σημαντικούς άλλους (σχολείο, δάσκαλοι, φίλοι, συγγενείς κλπ) για το διαζύγιο. Κάποιες ερωτήσεις τους μπορεί να φέρουν τα παιδιά σε πολύ δύσκολη θέση.
  15. Τα παιδιά δεν παύουν ποτέ να ονειρεύονται τη μέρα που ότι οι γονείς τους θα ξαναγυρίσουν ο ένας στον άλλο και θα τα ξαναφτιάξουν, και στο όνειρο όλα είναι επιτρεπτά, γιατί όλα είναι πιθανά. Όταν όμως η πραγματικότητα δεν δίνει τη δυνατότητα για την πραγματοποίηση ενός τέτοιου ονεί­ρου, είναι υποχρέωση των γονιών να μην το καλλιεργούν στα παιδιά τους και να μην τους δίνουν την εικόνα της ενωμένης οικογένειας, αφού κάτι τέτοιο δεν υπάρχει πια (Νίλσεν, 2002).

Για τα παιδιά χωρισμένων γονέων είναι σημαντικό οι ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ:

  1. Να καταλαβαίνουν τις αντιδράσεις των παιδιών κάθε ηλικίας.
  2. Να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα των παιδιών και ότι όλα όσα αι­σθάνονται τα παιδιά είναι φυσιολογικά.
  3. Να δείχνουν κατανόηση και αποδοχή για τα συναισθήματα των παι­διών σε μια δύσκολη φάση της ζωής τους.
  4. Να δίνουν περισσότερη προσοχή και βοήθεια στα παιδιά για τα μαθή­ματα μ' ένα διακριτικό τρόπο κατά την αρχική περίοδο του χωρισμού.
  5. Να έχουν προοδευτικά τις ίδιες απαιτήσεις και προσδοκίες από τα παιδιά.
  6. Να ενθαρρύνουν την επικοινωνία του σχολείου και με τους δύο γο­νείς.
  7. Να δείχνουν στα παιδιά ότι νοιάζονται γι' αυτά και είναι κοντά τους σ' αυτή τη μεταβατική φάση της οικογένειάς τους (Χατζηχρήστου, 2005).

ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΤΑΞΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ:

  1. Να συζητούν για τις διαφορετικές μορφές οικογένειας.
  2. Να προσαρμόζουν ορισμένες δραστηριότητες και απαιτήσεις λαμβά­νοντας υπόψη τις διαφορετικές μορφές οικογένειας των παιδιών.
  3. Να δημιουργούν στην τάξη τους ένα κλίμα ουσιαστικής και ποιοτικής επικοινωνίας με τα παιδιά, που λειτουργεί ως ένα σημαντικό υποστηρικτικό δίκτυο για όλα τα παιδιά.

Η Αναγκαιότητα Συμβουλευτικής Στήριξης των Μαθητών στα Πλαίσια του Σχολικού Περιβάλλοντος αναδεικνύεται από τα πολύ υψηλά ποσοστά μαθητών που επιλέγουν να μην συζητούν με κανέναν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν με τους γονείς (39,2%), τους φίλους (26,5%), τους συμμαθητές (12,4%),τους εκπαιδευτικούς (8,6%) (δείγμα 500 ατόμων, βλ. ενδεικτικά άρθρο Προβλήματα Συμπεριφοράς Παιδιών Σχολικής-Εφηβικής Ηλικίας: Εκτίμηση, Κταγραφή). Εκείνο όμως που περισσότερο από όλα πρέπει να μας ανησυχήσει είναι το διόλου ευκαταφρόνητο ποσοστό των μαθητών (46% περίπου) που δηλώνουν, ότι χρειάζονται στο σχολείο ένα πρόσωπο εμπιστοσύνης στο οποίο να μπορούν να μιλούν για τα προσωπικά τους προβλήματα (Μπρούμου & Μπρούζος, 2005. Μπρούμου, 2008).

Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά
 

Αναζήτηση