Συμβουλευτική διαζυγίου - Συμβουλευτική Υποστήριξη Διαζευγμένων Γονέων

Σύμφωνα με την Παππά (2006), η ψυχολογική υποστήριξη διαζευγμένων γονέων μπορεί να πραγματοποιηθεί σε μικρές ομάδες στα πλαίσια των Σχολών Γονέων. Οι Σχολές Γονέων μπορούν να διευκολύνουν τη διαδικασία προσαρμογής των γονέων που έχουν χωρίσει, προσφέροντας ένα πλαίσιο υποστήριξης και ασφάλειας, ώστε να μπορέσουν οι γονείς να εκφράσουν τα συναισθήματά τους, να μοιραστούν τις αγωνίες τους σχετικά με το μεγάλωμα των παιδιών τους και να διαχειριστούν το άγχος τους, τόσο με τη βοήθεια του ειδικού ψυχικής υγείας όσο και με τη παρέμβαση των μελών της ομάδας, η οποία είναι καθοριστική.

Πιο συγκεκριμένα, οι στόχοι των προγραμμάτων εκπαίδευσης διαζευγμένων γονέων είναι:

• Η ψυχοκοινωνική προσαρμογή των γονέων στην πραγματι­κότητα που έχει διαμορφωθεί μετά το διαζύγιο.
• Η ψυχολογική υποστήριξη των γονέων σχετικά με την προ­σαρμογή τους στις νέες συνθήκες και τις πιθανές δυσκολίες πρακτικής μορφής, καθώς η βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι δεν είναι το διαζύγιο αυτό καθαυτό που δημιουργεί δυσκολίες στα παιδιά, αλλά ο τρόπος με τον οποίο οι ενήλικες διαχειρίζονται συναισθηματικά τις διάφορες συνθήκες, καθώς και άλλα πρακτικά ή ψυχολογικά ζητήματα που προκύπτουν, παράλληλα με τη διαμόρφωση της νέας οικογένειας (Μπρούμου, 2010). Τέτοιου είδους ζητήματα αφορούν είτε πρακτικές δυσκολίες όπως είναι τα οικονομικά προβλήματα, το άγχος από την διακοπή του συνηθισμένου τρόπου ζωής της οικογένειας (π.χ. ενδεχόμενη αλλαγή κατοι­κίας, γειτονιάς), ανεπαρκές υποστηρικτικό δίκτυο, περισσότερες ευθύνες ή ψυχολογικές δυσκολίες όπως είναι τα προβλήματα συμπεριφοράς, η χαμηλή αυτοεκτίμηση στα παιδιά, θλίψη, θυμός, ανασφάλεια και συγκρούσεις μεταξύ των γονέων (Amato, 2000. Block, Block & Gjerde, 1986. Παππά, 2006).
• Η αντιμετώπιση των συναισθηματικών δυσκολιών των γο­νέων. Το συναισθηματικό διαζύγιο μπορεί να είναι ανεξάρτητο από το νομικό διαζύγιο (Χουρδάκη, 2000) και συνήθως αποτελεί μια επί­πονη διαδικασία, την οποία διευκολύνει σημαντικά τόσο η συνδρο­μή του ειδικού συντονιστή όσο και η εμπειρία και των άλλων με­λών της ομάδας.
• Η τόνωση της αυτοεκτίμησης και της διεκδικητικότητας των μελών. Οι γονείς που έχουν χωρίσει συνήθως βιώνουν συναισθή­ματα ανεπάρκειας τόσο όσον αφορά στις σχέσεις τους με το άλλο φύλο όσο και στο γονικό τους ρόλο.
• Η λήψη αποφάσεων μετά το χωρισμό. Ο σύζυγος/γονέας πρέ­πει να αναλάβει μόνος του την ευθύνη λήψης αποφάσεων και για τον ίδιο ως άτομο όσο και για το παιδί/τα παιδιά του.
• Η βελτίωση της επικοινωνίας, η οποία θα προκύψει από το μοίρασμα των εμπειριών και των συναισθημάτων με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας. Η ομάδα, ως υποστηρικτικό πλαίσιο, θα αποτε­λέσει και έναν πυρήνα κοινωνικοποίησης και κοινωνικής δικτύω­σης για τα μέλη της.
• Η πρόληψη της ψυχικής υγείας των συζύγων/γονέων αλλά και όλων των μελών της οικογένειας. Οι Σχολές Γονέων βοηθούν τους γονείς να προωθήσουν την ποιότητα της σχέσης τους με τον/ την πρώην σύζυγο και με το παιδί/τα παιδιά τους. Επίσης, βοηθούν τους γονείς να νιώσουν επαρκείς στην άσκηση του γονικού τους ρόλου (Χουρδάκη, 2000).

Έρευνες που απευθύνονταν σε γονείς μετά το χωρισμό αναφέ­ρουν ότι τα προγράμματα που είχαν δημιουργηθεί με στόχο την ψυχολογική υποστήριξη διαζευγμένων γονέων βοήθησαν τους γο­νείς να αυξήσουν το ενδιαφέρον τους για την ανατροφή των παιδιών τους, να νιώθουν πιο άνετα στο ρόλο τους και να ξεπερνούν πιο εύ­κολα τυχόν δυσκολίες (Παππά, 2002). Αναμφισβήτητα, οι ομάδες διαζευγμένων γονέων συμβάλλουν σημαντικά όχι μόνο στην ψυχο­λογική υποστήριξη των ίδιων των γονέων αλλά και όλων των με­λών της οικογένειας.