Σχολές γονέων: Το υιοθετημένο παιδί

Εκτύπωση

Μπορεί το υιοθετημένο παιδί να μην είναι το παιδί του πόθου, είναι όμως το παιδί της επιθυμίας, περιγράφει πολύ τρυφερά η Μυρτώ Νίλσεν στο βιβλίο της "Η τέχνη να είσαι γονιός" (2002). Κανένα άλλο παιδί δεν μπορεί να πει με τόση σιγουριά «Εμένα οι γονείς μου με ήθελαν», καθώς, αν και είναι απλή η διαδικασία γέννησης ενός ανθρώπου, λίγα παιδιά είναι καρπός της επιθυμίας των γονιών τους να τα αποκτήσουν. Αντίθετα, η απόφαση και η διαδικασία υιοθεσίας ενός παιδιού απαιτούν σκέψη και ωριμότητα. Απαιτούν σκέψη γιατί ο ενδεχόμενος δρόμος για τους υποψήφιους γονείς είναι μακρύς και συχνά οδυνηρός, ενώ παράλληλα απαιτούν και από τους ίδιους αρκετή ωριμότητα, για να μπορέσουν να ξεπεράσουν το βαθύ ναρκισσιστικό πλήγμα που προκαλεί στον καθένα -και ειδικά στη γυναίκα- η αδυναμία να κάνει δικό του παιδί.

Η διαδικασία υιοθεσίας, που είναι μια πορεία χρονοβόρα και αργή, ειδικά όταν πραγματοποιείται μέσα από τα πιο νόμιμα κανάλια, απαιτεί αντοχή και υπομονή. Παρ' όλα αυτά, οι δυσκολίες, τα ταξίδια, οι επισκέψεις, οι καθυστερήσεις και οι απογοητεύσεις ξεχνιούνται μονομιάς τη στιγμή που οι καινούργιοι γονείς κρατούν το παιδί της επιθυμίας τους σφιχτά στην αγκαλιά τους.

Από πότε πρέπει να ξέρει το παιδί ότι είναι υιοθετημένο

Η απάντηση είναι απλή: από πάντα. Το πρέπει αναφέρεται στο δικαίωμα που έχει το παιδί, όπως εξάλλου και ο κάθε άνθρωπος, να γνωρίζει εξαρχής την ιστορία του.

Υπάρχουν σε πολλά μέρη του κόσμου κάποια σπίτια όπου μένουν όλα τα μικρά παιδιά τα οποία, για κάποιο λόγο, δεν μπορούν να μεγαλώσουν οι μαμάδες που τα γέννησαν. Μερικές μαμάδες είναι πολύ νέες και δεν μπορούν να τα κρατήσουν, άλλες είναι πολύ φτωχές και δεν μπορούν να τα φροντίσουν, ενώ άλλες πιστεύουν ότι είναι καλύτερα για τα παιδιά τους να πάνε σε αυτά τα σπίτια που σου λέω. Εκεί όμως πηγαίνουν και άλλοι γονείς: αυτοί που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, αλλά που θέλουν, μα θέλουν τόσο πολύ, ένα δικό τους παιδί.

Άκου τώρα τι έγινε μ' εμάς... Ο μπαμπάς κι εγώ (ή η μαμά κι εγώ) πήγαμε μια μέρα σε ένα από αυτά τα σπίτια για να σε βρούμε. Μπήκαμε στον κήπο, όπου ήταν πολλά παιδιά, μα εσύ δεν ήσουν εκεί... Προχωρήσαμε μέσα στο σπίτι, σε ένα μεγάλο δωμάτιο, όπου πάλι ήταν πολλά παιδιά, πάρα πολλά παιδιά. Κοιτάζαμε δεξιά, κοιτάζαμε αριστερά, μα δεν ήσουν πουθενά εσύ. Έτσι, σε ψάχναμε παντού και λέγαμε: «Μα πού είναι ο/η [το όνομα του παιδιού]; Μα πού είναι ο/η [το όνομά του];» Ώσπου, μια στιγμή -εκείνη την τόσο ωραία στιγμή- σε είδαμε σε μια γωνιά να μας περιμένεις... Τρέξαμε και οι δυο, ποιος να σε πρωτοπάρει στην αγκαλιά του. «Επιτέλους!» είπαμε ο ένας στον άλλο. «Επιτέλους, βρήκαμε το παιδί μας!» Κι εσύ μας χαμογελούσες, γιατί ήξερες πολύ καλά ότι, από ΟΛΑ τα παιδιά του κόσμου, εμείς εσένα θέλαμε...

Πότε αντιδρούν τα παιδιά στο γεγονός ότι είναι υιοθετημένα

Υπάρχουν, βέβαια, και κάποια παιδιά που μπορεί να αντιδράσουν στο γεγονός ότι είναι υιοθετημένα. Αυτό συμβαίνει:

Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις παιδιών που επιθυμούν να πληροφορηθούν για τις βιολογικές τους ρίζες, όχι μέσα από μια προσωρινή απόρριψη των γονιών τους, αλλά μέσα από το ευνόητο δικαίωμα που έχουν να γνωρίζουν τα ίδια τα μυστικά που συνοδεύουν την ιστορία τους. Μπορεί, λόγου χάρη, να αναρωτιούνται τι είναι και πώς είναι αυτοί οι βιολογικοί γονείς, αν υπάρχουν ή αν πέθαναν και, ακόμα, αν έχουν κάνει άλλα παιδιά - κάτι που σημαίνει ότι... έχουν αδέλφια.

Σε αυτή την περίπτωση όμως, οι θετοί γονείς κινδυνεύουν να χάσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών τους αν εισπράξουν αυτή την αναζήτηση για τις βιολογικές τους ρίζες σαν μια εχθρότητα στραμμένη εναντίον τους ή σαν μια ένδειξη απογοήτευσης για τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι λειτούργησαν ως γονείς. Μια τέτοια στάση, που έχει επίκεντρο τον εαυτό τους, αποκαλύπτει ένα ριζωμένο στον ψυχισμό τους εγωκεντρισμό. Όταν, αντιθέτως, υπόσχονται στα παιδιά τους ότι θα τα βοηθήσουν σε αυτήν τους την αναζήτηση -έτοιμοι να τα συνοδεύσουν και μαζί τους να γυρίσουν το χρόνο πίσω στην ώρα και στο χώρο της πρώτης τους συνάντησης- τότε μπορούν να είναι σίγουροι ότι δεν πρόκειται να χάσουν την εμπιστοσύνη των παιδιών τους. Άλλωστε οι βιολογικές ρίζες έχουν πολύ λίγη δύναμη μπροστά στις ρίζες που δημιουργούν, μέρα με τη μέρα, η φροντίδα και η αγάπη. Μόνος όρος, στο ξεκίνημα της έρευνας για το κρυμμένο παρελθόν, είναι τα παιδιά να έχουν κλείσει τα δεκαοκτώ τους χρόνια, ηλικία κατά την οποία πιο εύκολα θα έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης στα επίσημα έγγραφα που σχετίζονται με την υιοθεσία. Συνήθως τότε, σε αυτή τη μετεφηβική ηλικία, την τόσο γεμάτη ανησυχίες και όνειρα, τα νέα άτομα θεωρούν λιγότερο ελκυστικό το ταξίδι προς τις χαμένες ρίζες από την επένδυση στις υποσχέσεις του μέλλοντος [Νίλσεν, Μ. (2002). Η Τέχνη να είσαι Γονιός (3η έκδ). Αθήνα. Καστανιώτης].

Ένας σοφός Κινέζος έγραψε κάποτε ότι, για να είσαι άξιος να λέγεσαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, πρέπει να φυτέψεις ένα δέντρο, να γράψεις ένα βιβλίο και να μεγαλώσεις ένα παιδί. Το δέντρο μπορεί να είναι ψηλό σαν το κυπαρίσσι ή μικρό σαν μπονζάι- το βιβλίο μπορεί να έχει χίλιες σελίδες ή να χωράει σε μια φράση ή σ' ένα τετράστιχο. Όσο για το τελευταίο, ο σοφός Κινέζος δεν είπε να κάνεις ένα παιδί - γι' αυτή την πράξη δεν χρειάζεται ιδιαίτερη τέχνη. Χρειάζεται όμως για να το μεγαλώσεις.

Βιβλιογραφία:

Ετικέτες: , , , ,
Αστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια ΑνενεργάΑστέρια Ανενεργά